کهکشان های بی ستاره

كارگر خسته

سكه ای از جلیقه ی كهنه اش در آورد تا صدقه دهد

ناگهان جمله ای روی صندوق صدقه دید

و منصرف شد . . .

 ۀ  صدقه عمر را زیاد می كند . . .  ۀ

در سرزمینی كه سایه ی آدم های كوچك بزرگ باشد

آفتاب در حال غروب است . . . ! ! !

نمی دانم برگه ها را كه جمع كنی

سجاده ی خاك گرفته ام را به رخم خواهی كشید،

یا برای غیبت هایم مواخذه ام خواهی كرد . . . ؟!

قرن ها

گوشه ی دنیا

روی یك پا

خواهم ایستاد؛

و هرچقدر هم كه می خواهی با چوب بی تفاوتی ات

كف دست های پشیمانی ام بزن

اما یك ارفاق كوچك در آزمون ورودی قلبت

برای گهواره تا گورم كافی است . . .!

1    2     3    . . .  13

این چند دقیقه هم كه بگذرد

13 به در خواهد شد

و من دوباره چشم در آب خواهم ماند

تا شاید دوباره

سبزی حضورت از مسیر رودی برسد . . .!

غصه نخور . . . !

خدای ما هم بزرگ است

بزرگ بزرگ . . .

ببین هنوز دست هایمان

عطر سیب می دهند . . . !

راستی ؛

فاصله 

همیشه دلتنگت که می شوم

و امانم را خواب های سیاه و سفید سیمانی می برد،

اشک هایم روی دستم باد می کند

و کشتی هایم

 مثل گله ی نهنگ ها به گل می نشیند . . .

دلتنگت که می شوم نامم را از پلیس چهار راه می پرسم .

و مثل پسربچه های کوچه می شوم

که هربار با بهت و توپ چاقو خورده شان تنها می مانند

با یک قطره اشک یخ زده در گوشه ی چشمم . . .

و شب؛

همان پیرزن عنق است

که ته کوچه زندگی می کند . . .

و همه طوری نگاهم می کنند

که حس می کنم از مریخ آمده ام

و گاهی پای پیاده تا خود ماه می روم

تا شاید کمی هم که شده

به تو نزدیک تر شوم . . . !

چقدر دلم تنگ استشمامت است . . .

چه عجیب بی تابم . . .

چقققدر به دستانت نیاز دارم . . .

تازه می فهمم چرا از پشت آینه ی دستشویی

یک شیشه قرص خواب

و یک بسته تیغ شمشیر نشان گم شده . . . !

دریا

دریا بالا آمد

آنقدر که

در قاب پنجره جای گرفت

نمی دانم

شاید هم پنجره پایین رفت

تا دریا را به من نشان بدهد

بالاخره از این اتفاق ها می افتد

وقتی که تو باشی.

حالا که نیستی

من به پرندگان حق می دهم

که نخوانند

همین طور به خورشید

که مضحک و منگ

مثل یک دلقک دیوانه از کوچه ها بگذرد...

نمی دانم چرا هرچه بزرگ تر می شوم، و شانه هایم فراخ تر

به جای کوچک شدن دردهایم

آن ها هم با من قد می کشند، و دلتنگی هایم . . .

زمانی بزرگ ترین دغدغه ی زمستانی ام، درد پنی سیلین بود

اما اکنون . . .

دلشوره ی غریبی برای بچه گنجشک لرزان پشت پنجره  دارم

انگار این روزها آمار گربه های شهر کم شده

یا شاید هم دیوارهای خانه ی ما فرسوده . . .

نمی دانم اگر آن روزها می دانستم

وقتی پدرم از قیمت آب و نان گلایه می کند

خواهر کوچکم پنجره ها را خواهد بست

یا پسرعموی ناتنی پدر همسایه ی همکلاسی ام که زبانش عجیب سرخ بود

غیبش خواهد زد،

باز هم برای سر شکسته از افتادن از سرسره گریه می کردم . . . ؟!

17 بهمن 89