تاریخچه ی منظومه ی شمسی  :

قانون دوم کپلر سرعت متغیر سیاره را در مدارش توصیف می‌کند: هر قدر سیاره به خورشید نزدیکتر باشد، سرعت آن بیشتر است و هر قدر سیاره از خورشید دورتر باشد، سرعت آن در مدارش کمتر است. کپلر به فکر (گرانش(جاذبه)) ، نزدیک می‌شد بی آنکه به وضوح آن را بیان کند.

قانون سوم کپلر فاصله سیاره از خورشید را با دوره تناوب آن ارتباط می‌دهد: زمانی را که طول می کشد تا یک بار به دور خورشید گردش کند، دوره تناوب سیاره می‌نامند. این قانون می‌گوید که توان دوم دوره تناوب ، یعنی I² برابر با توان سوم فاصله یا D³ است.

منظومه شمسی از دیدگاه گالیله

در همان حال که کپلر این قانونها را بیان می کرد، گالیله ئو دانشمند ایتالیایی ، گام بزرگ دیگری در راه پیشترفت اختر شناسی بر می‌داشت. او با استفاده از تلسکوپ که به تازگی اختراع شده بود، به سیاره‌ها ، ماه و خورشید نگاه کرد. (کار اخیر او ، یعنی نگاه کردن به خورشید اشتباه بود.

او با تلسکوپ مستقیماً به خورشید نگاه کرد و برای مدتی بینایی خود را از دست داد). آنچه او در آسمان می‌دید، با آموزشهای یونانیان باستان سازگار نبود. مثلاً او مشاهده کرد که ماه به هیچ وجه کره کامل نیست و مانند زمین دارای کوه و دره است.

گالیله همچنین کشف کرد که زهره ، مانند ماه ، صور مختلف دارد. او نخستین کسی بود که چشمش به قمرهای مشتری افتاد و با تلسکوپ خود متوجه شد که شمار ستارگان ، بیشتر از آن است که با چشم برهنه (غیر مسلح) دیده می‌شود.

منظومه شمسی از دیدگاه نیوتن

در اواخر قرن هفدهم یک دانشمند بزرگ انگلیسی ، به نام آیزاک نیوتن ، قانون نیروی جاذبه (گرانش) را کشف کرد. این قانون می‌گوید که اشیاء با نیروی جاذبه ، به طرف یکدیگر کشیده می‌شوند. قدرت این نیرو بستگی به مقدار جرم اشیاء و فاصله آنها از یکدیگر دارد. قانون جاذبه توضیح می‌دهد که چرا مدارهای سیاره‌ای و قمری به شکل بیضی هستند. این قانون حرکت همه اشیاء را در جهان تبیین می‌کند.

در نهایت . . .

در سال 1543 نیکلا کپرنیک ، ستاره شناس لهستانی (1543-1473) ، در کتابش تحت عنوان گردش افلاک آسمانی جهان خورشید مرکز را پیشنهاد نمود.
در این فرضیه افراطی خورشید در مرکز جهان قرار می‌گرفت و زمین و پنج سیاره شناخته شده دیگر در مدارهایی حولش می‌چرخیدند. این الگوی ارائه شده توسط کپرنیک اساس دیدگاه نوین ما درباره منظومه شمسی شد.

دانشمندان با تحقیق و بررسی به چندین نظریه برای چگونگی پیدایش منظومه ی شمسی رسیده اند . اینجا به برخی از این عقاید می پردازیم . . .

نظریه ی اول، انفجار بزرگ(بیگ بنگ):

دانشمندان گفته اند حدود ۵ میلیارد سال پیش ستاره ای از کنار خورشید عبور میکند و انفجاری به وجود می آورد که باعث پخش شدن مواد در اطراف خورشید می شود.  سنگ ها و فلزات چون سنگین ترند کمتر دور می روند و ماده ی پیش زمینه ای سیارات عطارد زهره زمین مریخ که از جنس سنگ و فلز هستند به وجود می آورند و گاز ها که سبک تر هستند دور تر پرتاب می شوند و ماده ی زمینه ای سیارات مشتری زحل اورانوس نپتون و پولوتون را به وجود می آورند که از جنس گازند. البته چون پولوتون خیلی دور است جزء منظومه ی شمسی حساب نمی شود به تدریج مواد پیش زمینه ای شروع به چرخش به دور خود و خورشید می کنند و همانطور که می چرخند در اثر نیروی گریز از مرکز بعضی مواد به اطراف پرتاپ میشوند و اقمار را به وجود می آورند.

نظریه ی دوم:

خورشید اول توده ی بزرگی از گاز بود در قسمت هایی از این توده چرخش هایی به را افتاد که موجب جمع شدن مواد و چرخش کل توده شد در اثر نیروی گریز از مرکز مواد به صورت حلقه هایی به دور خورشید از آن خارج شدند و جا هایی از این حلقه ها که جرم بیشتری داشتند در اثر چرخش به درو خورشید سایر مواد کوچکتر را جذب کردند و به شکل سیارات در آمدند که حالا مسیر همان حلقه ها مدار چرخش سیارات به دور خورشید است.

نظریه ی سوم:

در این نظریه گفته شده که از آن توده ی عظیم گاز فقط خورشید به وجود نیآمده بلکه سیارات نیز مانند خورشید به طور مستقل به وجود آمده اند.